می دانم خیلی سعی کردی با ادب جلوه کنی ولی نشد. اشکال ندارد. همه درک می کنند که نمی توانی. برادر من قلم را زمین بگذاری بهتر است. قلم حرمت دارد.

شما که سنگ استاد را به سینه می زنی خبر داری که این استاد با چه مشقتی در ایران همان کنسرت های نصفه نیمه اش را برگزار می کند؟ نکند به جرم سنگین کروات بستن اینطور است؟ در همان ابتدا که بیانیه بی ادبانه خود را با قضیه زنار (کروات) شروع کردی دو نکته را دریافتم. اول نا آگاهیت را. دوم اینکه نتوانستی چیز دیگری به استاد شجریان ببندی! نمی دانم که شما کی می خواهید بفهمید که هرکس کروات می بندد “دلبسته فرهنگ غربی به‌جا مانده از دوره طاغوت” نیست! نکند فکر می کنید همین کت و شلوار را که وقتی حاج آقا شدید می پوشید را ابو سعید ابوالخیر اختراع کرده؟ نه عزیز من کار همین غربیهاست.

نمی دانم چرا فکر می کنید که استاد شجریان بعد از این همه شهرت جهانی نیاز به رسانه میلی دارد؟ آنقدر نام شجریان سنگین هست که حتی برای پسرش هم کافی باشد و نیازی به رسانه شما نداشته باشد. رسانه میلی بیشتر به کار شما می آید که لکه های ننگی که در جا معه می گذارید را برعکس جلوه دهد. که آن را هم ناشیانه انجام می دهد.

اینکه گفتی وارد زندگی خصوصیش نمی شوم خیلی باعث تعجب من شد! خب وارد می شدید. این کار را که خوب بلدید. فقط متوجه نشدم زن زندگی خصوصی استاد چه ربطی به سیاست و دیگران دارد؟ می خواستی وارد شوی که چه بشود؟ البته کنایه ات را که زدی.

حرف خس و خاشاک را کشیدی وسط خنده ام گرفت. نمی دانم از چه دفاع می کنی.خود شما هم در نوشته تان مخالفان احمدی نژاد را ” آشوبگران سبز” نامیدی. همان رییس جمهور شما که دستتان چماق داده می داند خس و خاشاک چه کسانی هستند. نکند شما واقعا فکر می کنید که اینها که به خیابان می آیند یا شب ها الله اکبر می گویند عده ای غرب زده و یا جاسوس هستند؟ حتما سازمان سیا هم ماه به ماه حقوقشان را به حسابشان میریزد؟ نه برادر من. کسی که خواب است با یک “ندا” بیدار می شود اما کسی که خود را به خواب زده … برو از همان رییس جمهورت بپرس که خود را “ملت” می داند و می گوید بروید “مردم” را در میدان ولیعصر ببینید.

هرچه فکر می کنم و می خواهم از شما ایراد بگیرم می بینم که چیزی نگفته اید که از شما بعید باشد. مثلا اینکه بگویید آقای شجریان از رسانه میلی “حنجره مزد” می خواسته است. اولا هیچگاه استاد سخنی با این مضمون بیان نکرده است. دوما به این می گویند ” حق”. چندبار روی کاغذ این جمله را تمرین کن: ” او حقش را می خواهد”. کمی برایتان سخت است این کلمه حق. اما عادت می کنید. تاریخ این را نشان داده است.

نمی دانم چرا اصرار دارید که طرفداران این موج سبز را عده ای الکی خوش و دیوانه موسیقی ساسی مانکن نشان دهید؟ یا کسانی که منتظر هستند تقی به توقی بخورد و روسریهاشان را در آورند؟ این بازی ها قدیمی شده. دوست دارید اینطور فکر کنید که شب بتوانید راحت سرتان را روی بالشتان بگذارید. نه برادر من. ما شب ها خوابمان نمیبرد برعکس شما. چون میبینیم اسلام غریب شده است. چون می بینیم به نام اسلام چه می کنید. چون نگران این هستیم که حالا در دل امام مهدی (عج) چه می گذرد. همه آزادند که هرچه می خواهند گوش کنند اما دیوانه موسیقی ساسی مانکن نمی آید خودش را جلوی باتون شما قرار دهد.

اگر شما در زمان انتخابات دیدی کسی نا آگاه روبان سبز به دم سگش بسته ، من هم در تجمعات طرفداران احمدی نژاد دیدم که چگونه آفتابه سبز بر سر چوب گذاشته بودند و شادی می کردند. شاید سادات را هم مصادره کردید؟ یا فکر می کنید فقط خودتان مسلمانید؟

گفتید: “خدا را گواه می‌گیرم که هیچ‌کدام از این سخنان را به قصد اسائه ادب نمی‌گویم بلکه حقیقتا واجد آنید”. برادر من ، کروات زدن عیب نیست بی ادبی عیب است. ما که در خانه مان ماهواره نداریم. ولی شما که دارید بهتر است به جای اینکه بنشینید ببینید آقای شجریان در بی بی سی چه می گوید کاش سریال امام علی (ع) را که در این رسانه که هنوز میلی نشده بود دیده بودید که می فرمود: ” مبادا به دشمن دشنام دهید ، کلمات رکیک نگویید ” آن که برای دشمن بود. دیگر استاد که خودتان هم زمانی قبولش داشتید جای خود دارد. یا شاید اسلام را تا آنجا قبول دارید که خوشایند شماست؟ من سر نمازم برایتان دعا می کنم که انشالله صراط مستقیم را پیدا کنید. برادر من یک لطفی کن. قلم را زمین بگذار و چماقت را بردار.همان چماق بیشتر به تو می آید…

قطره ای از دریای سبز

مصاحبه محمدرضا شجریان با بی‌بی‌سی فارسی را که شنیدم طاقت از کف دادم .

زمانی او را «استاد» می خواندم، اگر کسی نامش را بدون پیشوند استاد در برابرم می‌برد محترمانه تذکرش می‌دادم که: شجریان نه! استاد شجریان.

من دشمن کراوات و کراواتی‌ها نیستم، اما اینکه کسی با تاختن بر موسیقی پاپ و سخیف‌شمردن موسیقی غربی، خود را علمدار حفظ «سنت» نشان دهد و همچنان با آویختن زنار (کراوات) بر گردن، خود را دلبسته فرهنگ غربی به‌جا مانده از دوره طاغوت بداند نفاق با مردم است .

نمی‌خواهم وارد زندگی خصوصی شجریان شوم که جناب ایشان از اسلام آنچه را که خوشایندشان است، بر می‌تابد مانند تعدد زوجات و آن قضایای …

شجریان سی‌سال است که مشخص نیست با نظام جمهوری اسلامی قهر است یا آشتی؟ سی‌سال است که با دست پس می‌زند و با پا پیش.

محمدرضا شجریان روی آنتن بی‌بی‌سی با همان حنجره‌یی که برای این ملت «ربنا» خوانده است، در اقدامی خائنانه، سخنان رییس‌جمهور را در «خس و خاشاک» خواندن آشوبگران، به تمسخر و توهین گرفته و خود را تلویحا جزو آشوبگران و فتنه‌گران خیابانی قلمداد کرده و عنوان نمود که در نامه‌یی به ضرغامی درخواست کرده تا صدای «غیرمردمی‌اش» از آنتن صداوسیما پخش نشود. او با این موضع فتنه‌جویانه، به این دروغ دامن زد که منظور احمدی‌نژاد از خس و خاشاک همه 12‌میلیون نفری بوده‌اند که به موسوی رای داده‌اند، و این خیانتی نابخشودنی است. شجریان در ادبیاتی گستاخانه به رسانه جاسوس بی‌بی‌سی گفت که: «با پخش ترانه‌هایم در این روزها تنم می‌لرزد، مردم در بهت و ماتم فرو رفته‌اند.»

او همچنین اضافه کرد که «من در سال 74 هم گفته‌ام که از پخش صدایم از هیچ‌کدام از آنتن‌های صداوسیما راضی نیستم».

این گفته شیطنت‌آمیز شجریان، سعی در القاء این نکته به آشوبگران سبز داشت که «من از سال 74 سبز بوده‌ام»، تا این چنین سابقه‌‌ي طلب «حنجره مزد» خویش را از رسانه ملی پاک کند.

اینکه شجریان نیز مانند معتمد آریا و دیگر «هنرنمامندان» این سرزمین با موج سبز بوی کباب شنیده‌اند و هر کدام از ظن خویش یار این موج فتنه شده‌اند، امری است علی‌حده، اما اگر کسانی مانند محسن مهملباف بدهی «استاد»شدن‌شان را به این نظام فراموش کرده و در آن‌سوی مرزها زنجیر پاره کرده‌اند را به لقای اینکه پرده از چهره برانداخته‌اند و آن‌روی … خود را نشان می‌دهند و چیزی برای پنهان کردن نگذاشته‌اند ببخشیم، شما (شجریان) را چه کنیم که سی‌سال است از قبل نازی که جمهوری اسلامی از شما خریده، دکان دونبش گلویتان را تبدیل به یک فروشگاه زنجیره‌ای برای خاندان خود نموده و اکنون سر بزنگاه، نمک به حرامی را علنا به حد اعلی رسانده‌اید؟

خدا را گواه می‌گیرم که هیچ‌کدام از این سخنان را به قصد اسائه ادب نمی‌گویم بلکه حقیقتا واجد آنید.

شما نبودید که حاضر نشدید نامه تسلیت هنرمندان به مناسبت فوت مرحوم حاج سید احمد را امضاء کنید؟ و تنها دلیل اینکار را «وارد نشدن به سیاست» عنوان کردید؟ اکنون چه شده که به ناگاه سیاسی شده‌اید؟ راستی آیا در نامه‌تان به ضرغامی نوشتید که صدای شازده پسرتان را نیز از آنتن ملی پخش نکنند؟

به راستی این نمک به حرامی نیست که طی دو سال اخیر صدای مخملی همایون‌تان از همین آنتن به مردم شناسانده شد و خدا می‌داند چه میزان زمان و هزینه لازم داشتید تا پیوستن پسرتان به دکان‌تان را به هفتاد میلیون مخاطب اطلاع‌رسانی کنید؟

من به همه جوانان 18 تا بیست و پنج سال کشور عزیزمان یادآوری می‌کنم و شهادت می‌دهم که :

هیچ‌کس، در زمانی که دشمن کثیف بعثی شمشیر خود را برای جان و مال و ناموس این ملت از روبسته بود و جوانان رشید این کشور، روی خاک گرم جنوب در خون خویش غوطه‌ور بودند، ندید و نشنید که محمدرضا شجریان به درون جبهه‌ها رفته و دل شیرمردان این مرز و بوم را با صدای خویش گرم کند.

همه می‌دانند «ام کلثوم» خواننده زن مصری کیست؟ او در جنگ اعراب و اسراییل برای کمک مالی به جبهه اعراب، «نام خویش» را در بلیط‌های بخت‌آزمایی قرار داد تا هوادارانش به هوای به همسری گرفتن ام‌کلثوم اقدام به خریدن بلیط‌های بخت‌آزمایی نمایند و بدین‌سان یک زن آوازه‌خوان «بینش هنری‌اش» در قیاس کسی مانند شجریان به مراتب بیشتر بود.

جامعه‌شناسی این آوازخوان به اصطلاح مردمی آن قدر پایین است که نمی‌داند، در بستر هجوم انواع موسیقی غربی از راک و جاز گرفته تا پاپ و رپ، ذائقه جوانان در حال فرار از موسیقی سنتی است و امثال شجریان برای دیده شدن و شنیده شدن و ماندگار ماندن صدا و هنرشان سخت نیازمند لطف و همکاری رسانه ملی هستند.

جناب شجریان، شما حقیقتا گمان کرده‌اید که مردم ایران ماه رمضان‌شان سر نمی‌شود، مگر با صدای ربنای شما؟

حقیقتا شرم نمی‌کنید از اینکه سال هاست صدا و سیمای جمهوری اسلامی با وجود این همه مداح خوش الحان در کشور، فقط و فقط با پخش ربنای شما، برایتان جایگاهی معنوی و محترم به هم زده است؟ و این بزرگ‌ترین بدهی «مادی» و معنوی شما به رسانه ملی ایرانیان است.

اینجانب از رییس غیور رسانه ملی عاجزانه درخواست دارم تا صدا و تصویر شجریان و خاندانش را برای همیشه از آنتن (همانگونه که خودش خواسته است) کنار بگذارد تا زمانی که این آوازخوان فرصت‌طلب به خویش آید و بداند که بیشترین شنوندگان صدایش در همان جمعیت 24‌میلیونی که به احمدی‌نژاد رای دادند هستند، نه کسانی که رنگ سادات را به دم سگ بسته و اکثرشان دیوانه موسیقی ساسی‌مانکنی‌اند، نه «نوا»ی شما.

جناب شجریان فراموش کرده اید که :

اگر «حسین فهمیده» پیکرش را فدای من و شما نمی‌کرد، اگر «همت» جانش را به من و شما هدیه نمی‌نمود، اگر «متوسلیان» لشکر محمد رسول الله را به راه نمی‌انداخت، اگر مردم دزفول زمانی که شما در کوه‌های شمال به شکار قوچ مشغول بودید و در تهران آروغ می‌زدید زیر جهنم موشک‌های اسکاد نمی‌ماندند و قطعه قطعه نمی‌شدند و اگر جهان‌آرا آن حماسه را خلق نمی‌کرد، اکنون نه شما با کراوات زیبایتان در کنسرت‌های داخل و خارج صدایتان رابه رخ همه می‌کشیدید، نه دخترتان مژگان شجریان می‌توانست برای کاست‌های شما و همایون عزیزتان طرح جلد کاست بکشد و معروف شود و نه آنتنی بود تا از رانت آن برای پسرتان بهره‌برداری کنید، شاید بگویید که صداوسیما، خود خواسته صدای فرزندنتان را پخش می‌کند که این عشوه‌ای کریه بیش نیست، چرا که از قدیم گفته‌اند سکوت علامت رضایت است.

آقای شجریان، روراستی را از ساسی‌مانکن بیاموزید.
باور کنید که شما، ام‌کلثوم که چه عرض کنم، ساسی‌مانکن هم نیستید.