مرثیه ای برای یک رویا

من معاند نظام نیستم. امام خمینی (ره) در قلب من جا دارد. من وارث انقلاب سال پنجاه و هفتم. من مرثیه نمی خوانم برای سبزی که دوستش دارم ، و نه برای سفید تغییر و نه برای آبی متانت. من برای خواهر شهیدم ندا می گریم. سجاده نمازم هر بار از یاد چشمان خیره او به من،به تو، در نفس های آخرش خیس از اشک می شود… مرثیه ام برای اوست… من برای برادر سرباز صفرم که با چاقو چند جای بدنش شکافته بود هم می گریم… برای سهم من از دموکراسی ، یک رای ، که آن را هم دریغ کردند… بغض ، سکوت پر صدای مرا در هم می شکند. ما کجای دنیا ایستاده ایم؟ مرثیه ام برای آنهاست. مرثیه ای برای معصومیت از دست رفته… مرثیه ای برای یک رویا… انا لله و انا الیه راجعون…